Belki bilirsiniz, belki de hiç duymadınız ama “Pink” isimli bir şarkıcı var, Amerika Birleşik Devletlerinde. Gerçek adı; Alecia Beth Moore, bir çok sanatçının yaptığı gibi o da kendine uygun bir lakap yaratmış. Önce “Pink” (yani pembe) denilince böyle şeker tadında, genç kız müzikleri yapan biri diye düşünebilirsiniz, ki ben öyle düşünmüştüm, ilk müzik videosunu geçtiğimiz günlerde izlemeye başladığımda; yanılmışım. Bu 30 yaşlarına yaklaşmış dostumuz da “azınlıkların” şarkıcısıymış. Yahudi bir anne ve İrlanda’lı bir babadan geliyor olması değil söylemek istediğim, öyle bir şarkı yazmış ki, şaşırıp kaldım.
Şarkısının adı “Dear Mr. President” (Sevgili Başkan), fırsatını bulursanız, mesela Internet’ten, dinleyin, müzikleri de, sesi de güzel, ama asıl sözleri çok anlamlı. Hesap soruyor, ABD Başkanı George W. Bush’dan, evsizlerden başlıyor, zor koşullarda çalışanlara, ekmek parası peşinde olanlara, gözü yaşlı annelere, çocuklara ve ülkesi ile sınırları olmayan bir yerde savaşan ve ölen askerlere kadar herşeye dokunuyor. En çok da “aptal değiliz, kör değiliz” dedikten sonra “nasıl olup da aynada kendi yüzüne bakabiliyorsun, nasıl olup da uyuyabiliyorsun, nasıl olup da başın dik yürüyebiliyorsun” diye soruyor.
Dünyanın her yerinde aynı, Sevgili Pink, ben de bilmiyorum, hiç bilemiyorum, ben de soruyorum aynı soruyu, nasıl olup da yürüyorlar sanki hiç bir şey olmamış gibi, sanki herşey daha iyiye gitmekteymiş gibi hissettimiyorlar mı; şaşıyorum. Şaşıp da kalıyorum.
Şaşıp kalıyorum, son 5 yılda o güne kadar yaptığı tüm birikimleri yitirilmekte olan süklüm püklüm, kabullenmiş insanlar görüp de,
Sokaklardaki hırsızlıkların, yüksek gökdelenlere, devletin her kademesindeki kokuşmuşluktan dolayı mazur görünmeye başlanmasına,
Yere düşen insanı kaldırmak yerine, görmezden gelmek ve köşeyi dönmeye çalışmak garip gelmiyor ya birilerine, işte o zaman da şaşıp kalıyorum,
Kendisine küfredip, ülkesinin varolma sebebine, onu yoktan var edenlere saldıranların, her yerleri işgal etmekte olmaları vız geliyor ya, dudaklarım uçukluyor,
Ülkenin gidişatını haber vermekte olan yanlı-yansız bir kaynağa gözüm çarpmasın istiyorum, yine bir gencin bir yerlerde öldüğünü duymayayım diye, bu durum umurlarında olmayanlara öylece bakakalıyorum,
Hep aynı kervanı sürmekte olanlara, sürüyü gütmekte olanlara gık demeyenlere ne diyeyim bilemiyorum,
Daha da zenginleştirilene hiç bir diyeyeceğim yok elbet, sus payı alıp da günü kurtaran fakire de diyeceğim kalmadı, ama varını yoğunu, işini, eşini, çocuğunu kaybetmesine karşın bunları başları dik yürütenlere şaşırıp kalıyorum.
Hepsinin suratlarına, gözlerimi gözlerine dikerek ve hiç ayırmadan bir şarkı söylemek istiyorum; “benimle yürümek istemezsiniz”. Biliyorum bunlar azınlık şarkıları ...